Jak minimalizować ryzyko uprowadzenia dziecka?

Stworzyć wspólną podstawę

W każdym przypadku najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie sytuacji, w której obojgu rodzicom udaje się pozostać w przekonaniu, że oboje kochają dziecko, że ono jest najważniejsze i dlatego trzeba powstrzymać się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesem dziecka.

Wyjaśnić stan faktyczny

Czy istnieją konkretne przesłanki, świadczące o planowanym uprowadzeniu dziecka za granicę?

Jaka jest sytuacja zawodowa i finansowa, jak wyglądają relacje społeczne? Czy rodzic sprawujący opiekę nad dzieckiem zdecydował się pozostać w kraju tylko dla rodziny, dla utrzymania wspólnych więzi? Czy dość często mówił/a o chęci powrotu? Na ile intensywny jest Wasz spór, w jaki stopniu zniszczył wspólne relacje? Czy dzieci mówiły coś na temat wyjazdu za granicę?

Jeżeli nie ma konkretnych przesłanek świadczących o zamiarze uprowadzenia, można spróbować porozumieć się z ojcem lub matką dziecka w sprawie utrzymywania częstych i nieograniczonych kontaktów z nim, dać drugiemu rodzicowi poczucie, że Wasze rozstanie nie wpłynie na możliwość widywania dziecka i realnego udziału w jego życiu.

Rozmawiać ze sobą

Należy wyrażać swoje uczucia i obawy, korzystając ewentualnie z pośrednictwa osób trzecich (przyjaciół, krewnych, mediatorów). Może druga strona czuje e to samo. W takim wypadku istnieje duża szansa na wypracowanie relacji opartych na wzajemnym zaufaniu i wyjaśnienie spraw budzących wątpliwości.

Zwrócić się o pomoc do poradni

Takie miejsce daje możliwość podzielenia się swoimi obawami z innymi osobami i przemyślenia dalszych działań. Profesjonalni doradcy jako osoby nieuwikłane w konflikt mogą na przykład pomóc ocenić sytuację i przedstawić swój punkt widzenia. Mogą również porozmawiać z drugą stroną, aby ustalić stan faktyczny i wyrobić sobie niezależny pogląd. Mogą zaproponować wspólne spotkanie i rozmowę, podczas której rodzice próbują dojść do porozumienia, wypracować rozwiązania etc.

Uregulować kontakty pod nadzorem

Nadzór może być wykonywany przez kuratora sądowego.

Możliwe jest również uregulowanie kontaktów w obecności psychologów lub innych specjalistów z organizacji pozarządowych, ośrodków interwencji kryzysowej lub ośrodków pomocy społecznej. Przykładowo usługę taką świadczy Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu, który prowadzi autorski program ochrony więzi dziecka z rodzicem, który nie sprawuje opieki nad dzieckiem.

Takie uregulowanie kontaktów możliwe jest jako dobrowolne uzgodnienie rodziców, albo może być uregulowane w orzeczeniu sądu opiekuńczego.

Uwaga: takie rozwiązanie musi być jednak dokładnie przemyślane, ponieważ może ono doprowadzić do eskalacji konfliktu i niepotrzebnie wciągnąć do niego dziecko.

Zwrócić się z wnioskiem do sądu

  • o zmianę sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej
  • o ograniczenie władzy rodzicielskiej

Uwaga: Wszystkie te działania mogą wprawdzie doprowadzić do wyjaśnienia sytuacji prawnej, jednak z drugiej strony mogą też spowodować dalszą eskalację konfliktu. Nigdy bowiem nie da się zagwarantować pełnego bezpieczeństwa, jeśli druga strona potajemnie i intensywnie planuje porwanie Waszego dziecka.

W innych krajach zwykle stosowanym środkiem zabezpieczającym jest nakaz zdeponowania określonej sumy pieniężnej na czas utrzymywania kontaktów z dzieckiem.

W zależności od kraju, który ma jurysdykcję w sprawie, można złożyć wniosek o wydanie w państwach obu zaangażowanych w konflikt rodziców tzw. mirror orders, czyli tak samo brzmiących orzeczeń sądowych ustalających zasady kontaktów z dzieckiem, bądź przedłożyć dokumenty zaświadczające o uznaniu wykonalności orzeczenia o władzy rodzicielskiej lub orzeczenia ustalającego kontakty obojga rodziców z dzieckiem. Jeżeli jest to państwo związane rozporządzeniem Bruksela IIa lub konwencją o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, to odnośne regulacje są już zawarte w tych międzynarodowych przepisach prawnych.

Rozmawiać z dzieckiem

Aby zapewnić niczym nieobciążone kontakty dziecka z drugim rodzicem, trzeba się postarać nie przenosić na dziecko swojej nieufności i strachu przed jego uprowadzeniem, ewentualnie rozważyć rozmowę z dzieckiem na ten temat. W zależności od wieku i stopnia dojrzałości dziecka, a także od sposobu poruszenia problemu, dziecko może odpowiednio przyjąć i przetworzyć informację, zachować ostrożność i w ten sposób chronić się samo. Celowe może być podjęcie środków zapobiegawczych, na przykład poprzez przekazanie informacji szkole lub świetlicy i prośby o zwrócenie szczególnej uwagi na dziecko.

 

ISS Polska funkcjonuje jako dział Terenowego Komitetu Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu, stowarzyszenia posiadającego osobowość prawną, wpisanego do KRS pod nr 0000146124.
TKOPD w Poznaniu
Oddział ISS Polska

ul. Garbary 97/8, 61-757 Poznań
konto: PKO B.P. S.A.
29102040270000180203569795
tel.: 61 855 22 78
e-mail: biuro@isspolska.org
Poinformuj o nas znajomych: